Toen Sharon opgroeide in Kansanga, een wijk in de Oegandese hoofdstad Kampala, wilde ze op het middenveld spelen, of misschien wel in de aanval. Maar de jongens lieten haar als keeper spelen. Het was in die periode voor meisjes soms zelfs moeilijk om in het team te geraken. In Kampala, de stad waar ze opgroeide, waren er enkele ongeschreven regels die het leven bepaalden. Dingen die jongens konden doen en meisjes niet. Voetbal was voor jongens werd er hen verteld. Voetbal is al lange tijd de belangrijkste sport in Oeganda. Telkens als het nationale team speelde, zaten de straten rond Kampala en het nationale stadion overvol met auto's en mensen. Fans verzamelden in bioscopen of het stadion en maakten er een leuke dag van. Het was net een feestdag.
Voor damesvoetbal was dat echter niet het geval.
Maar weet je hoe het voelt als je iets met hart en ziel wilt doen? In haar jeugd keek Sharon naar Arsenal. Ze was dol op de teams van Arsene Wenger: de flair van Santi Cazorla, het doorzettingsvermogen van Mathieu Flamini. Soms ging ze met haar broer kijken naar wedstrijden in bioscopen in de stad waar ze gestreamd werden. Maar voor haar carrière ging het een stuk moeilijker.
Je hebt rolmodellen nodig in de sport. Iemand naar wie je op kunt kijken om je te inspireren, een voorbeeld dat je kunt volgen als je om het even welke droom in het leven najaagt. Elke jonge persoon heeft zo iemand nodig. Sharon heeft er enkele op haar traject gehad. Toen ze ongeveer 14 jaar was, maakte ze uitstapjes tot ver buiten de stad om op voetbalvelden te spelen.
Weg van het lawaai, de veroordelende blikken en de buren die haar moeder zouden vertellen waar ze mee bezig was. Hier kon ze vrij zijn.
Ze ontmoette er meisjes die voetbal speelden en de Amerikaanse coaches Kate en Kelsey, die in het land waren met de organisatie Soccer Without Borders. De coaches gaven haar trainingsessies. Ze vormden haar om van keeper tot middenvelder en nadien aanvaller. Kate en Kelsey vertelden haar dat Arsenal ook een damesteam had en dat er in de Verenigde Staten professionele damesteams waren. Na verloop van tijd spraken ze zelfs met Sharons moeder en overtuigden haar om Sharon te laten spelen. Ze waren haar eerste rolmodellen in de sport. Elke jonge speler heeft ze nodig.
Haar begeleiders motiveerden haar. Ze begon te spelen voor vrouwenteams in de hele stad, waaronder Princess Diana High School in Munyonyo en Muteesa 1 Royal University in Mengo. Ze speelde zelfs voor Oeganda tijdens een internationaal toernooi in Nigeria. Ze verloren in de halve finale van het gastland maar de ervaring was de moeite waard.
Een van de teams waar ze voor speelde was KS Sparta 09. Ze waren aangesloten bij de stichting Watoto Wasoka. Die organisatie is actief vanuit Kampala en zet zich in voor jeugdvoetbal. Haar uiteindelijke doel is de sport gebruiken om voor sociale verandering voor de kinderen in de sloppenwijken van Oeganda te zorgen. 'Football Made in Slums' ('Voetbal uit de sloppenwijken') is haar leuze. Sinds 2009 organiseren het team en enkele vrijwilligers een aantal programma's en toernooien voor kinderen in de sloppenwijken. Ze helpen kinderen via onderwijs maar zijn er ook voor mensen die geen toegang hebben tot basisvoorzieningen en mensen die worstelen met verslavingen en andere problemen. En dat doen ze allemaal via voetbal. In de vakantieperiode, als de school erop zit, organiseren ze de felbegeerde 'Slums Derby', waar meer dan duizend kinderen samenkomen voor een van de grootste toernooien van de stad. 'Christmas Camp', een van hun andere programma's, heeft bijna 3000 deelnemers.
Nadat ze voor Sparta 09 had gespeeld, ging Sharon aan de slag bij de organisatie. Ze besteedde een deel van haar tijd aan vrijwilligerswerk en werd uiteindelijk een Watoto Wasoka-coach. De organisatie, die door Common Goal gesteund wordt, verwelkomde vooral jongens toen Sharon er aan de slag ging. Samen met een vriend ging ze in de gemeenschap op zoek naar meisjes die voetbal zouden willen spelen. maar voor de eerste sessie kwamen er maar vier meisjes opdagen. Sharon en haar vriend besloten hun tactiek te veranderen. Ze organiseerden een workshop over menstruele hygiëne in hun kantoor en nodigden meisjes uit om deel te nemen. Het was hun eerste programma. Geleidelijk kwam de feedback van de lokale gemeenschap bij hen terecht, soms van ouders die dankbaar waren dat hun kinderen deze workshops hadden kunnen volgen.
"Coaching geeft me die kans om iets op te zetten binnen de gemeenschap en jonge meisjes te helpen toegang te krijgen tot kansen zoals onderwijs en het verbeteren van hun gezondheid. Ik voel dat mijn activiteit als coach me helpt om binnen de gemeenschap dat rolmodel te zijn."
Workshops voor de gemeenschap zijn de basis van Watoto Wasoka's werk. Sharon is er vol overtuiging in gedoken. Er is het Football 4 WASH-programma, opgebouwd rond water, sanitair en hygiëne (WASH). Verder is er ook VEBOV, een afkorting voor veerkracht bouwen via voetbal. Het is een programma rond mentale gezondheid en welzijn dat na de lockdowns en eenzaamheid van de pandemie in het leven werd geroepen. En uiteraard was er voetbal. Voetbal stond cruciaal in alles wat Sharon deed. Ze lieten voor het eerst vrouwenteams deelnemen aan de Slums-derby. Bij de laatste derby waren er in totaal 134 teams, waarvan er 47 uit meisjes bestonden. Ze maakten ook hun eigen versie en noemden die de damesderby. Het was een groot succes. Bijna 50 teams deden mee en de wedstrijden werden zeven tegen zeven of elf tegen elf gespeeld. Via voetbal betrekken ze jonge mensen bij de gemeenschap met vaardigheden die ze in het leven nodig zullen hebben.
"Ik vind dat de uitdagingen die op ons pad gekomen zijn me de kans hebben gegeven om als persoon te groeien. Ik probeer de jonge meisjes de kansen te geven die ik in mijn jeugd niet heb gehad."
De dingen zijn aan het veranderen in Kampala en de sloppenwijken. Meisjes krijgen de mogelijkheid om te voetballen. Er is een stappenplan en een rolmodel om te volgen. Sharon speelt nog steeds voetbal. Ze speelt voor de damesvoetbalploeg van Makerere University. Ze wonnen onlangs de Elite League, wat betekent dat ze volgend seizoen uitkomt in de Super League. Sharon werd uitgeroepen tot MVP (most valuable player) en enkele van haar jonge nichtjes zagen haar op tv spelen in de seizoensfinale en vervolgens haar MVP-trofee in ontvangst nemen. De volgende generatie vrouwelijke voetballers in Kampala kijkt toe, klaar om letterlijk hun eigen carrière uit de grond te stampen. Organisaties als Watoto Wasoka en coaches als Sharon staan met plezier voor hen klaar.